Krijg je opmerkingen over je gewicht? En daarna ook nog over je behandeling? Dan ben je niet de enige. Franshelis Katerinee Garcia promoveerde in september 2026 aan Wageningen University & Research (WUR). Ze onderzocht hoe er in Nederland gekeken wordt naar obesitas en de behandeling ervan. Zij noemt het het dubbele stigma. En wij schrokken hier erg van, ook alm wisten wij wel dat het bestond. Helaas
Hoe Nederlanders erover denken
Nederlanders kijken vaak negatief naar mensen met obesitas. Ze worden gezien als lui. Over mensen met een maagverkleining zijn Nederlanders juist positief. Dat komt doordat obesitas in het Nederlandse beleid een ziekte heet. Die medische kijk zorgt voor meer begrip voor de ingreep én voor de patiënt.
Lang wachten met hulp zoeken
Garcia sprak met Nederlandse vrouwen die een maagverkleining hadden gehad. Veel van hen vonden dat ze het zelf moesten oplossen. Sommigen wachtten daardoor wel tien jaar. Pas toen ze zagen dat het een aandoening is, durfden ze hulp te vragen.
Over de operatie zelf waren ze tevreden. Ze kregen steun van hun omgeving en merkten weinig vooroordelen. Wel hadden ze meer steun verwacht van leefstijlcoaches, diëtisten en fysiotherapeuten. Die zorgverleners zelf zien dat anders. Zij zeggen dat ze elke patiënt apart bekijken en goed letten op hun woorden.
Medicatie: een ‘snelle oplossing’?
Bij medicijnen tegen obesitas ligt het anders. Veel zorgverleners zien dat als een makkelijke weg. Wie medicatie gebruikt, krijgt vaak het stempel ‘niet gemotiveerd’.
Om medicatie vergoed te krijgen, moet je eerst minstens een jaar een leefstijlprogramma volgen. Leefstijlcoaches merken dat sommige mensen dat vooral doen voor de vergoeding. Ze maken het jaar af en vinken het vakje af.
Ook binnen de groep
Garcia vond nog iets opvallends. Soms oordelen mensen met obesitas zelf ook over elkaar. Een vrouw vertelde dat ze blij was met de nieuwe medicijnen. Want nu was er een andere groep om naar te wijzen.
Wat wij ervan vinden
Obesitas is een ingewikkelde aandoening. Hulp zoeken is geen valsspelen. Het is juist dapper. Je kiest voor je gezondheid.
Die hulp kan er heel verschillend uitzien. Een leefstijlprogramma. Hulp van een internist, diëtist of psycholoog. Een operatie of medicatie. Of steun van lotgenoten in onze bijeenkomsten.
Welke weg je ook kiest: het is jouw keuze. Daar mag je trots op zijn. En je omgeving hoort je daarin te steunen.
Meer over het onderzoek: https://research.wur.nl/en/persons/franshelis-garcia/
niemand dit alleen hoeft te doen;
jouw verhaal ertoe doet;
samen leren je sterker maakt.