Virunga

‘Daar gaan we weer’

Dat is ongeveer het eerste wat door Ellis heen gaat als ze op weg is naar Leeuwarden. Tien jaar geleden kwam ze hier voor het eerst. Na heel veel bloed, zweet, tranen, doorzettingsvermogen en frustratie kreeg ze een maagverkleining. Ze viel 70 kilo af. Maar inmiddels is er 35 kilo terug.

En dus zit Ellis opnieuw in de auto, op weg naar de obesitaskliniek. Met lood in haar schoenen. Niet omdat ze verwacht dat daar dé oplossing ligt. Die verwachting heeft ze eigenlijk al losgelaten. Maar ze wil wel weten: wat kan er nog wél?

Het regent. “Het was triest klotenweer en zo voel ik mij ook”, vertelt ze. „Van: nou, daar gaan we weer. En wat verdrietig, dat dat nou weer moet.”

Want aankomen voelt voor Ellis niet alleen als een getal op de weegschaal. Het voelt als falen.

“Ik was boos en teleurgesteld. Dat het zijn doel niet gehaald heeft. Dat ik niet slanker ben geworden, maar dat ik in elk geval niet mijn gewicht heb kunnen vasthouden. Ik was ook boos op mezelf. Dat ik gefaald heb eigenlijk.”

En daar komt nog iets bij. Het gevoel dat ze haar eigen lichaam in de steek heeft gelaten.

“Ik heb mijn lijf kapotgemaakt door alles wat ik ermee gedaan heb. Door mezelf niet serieus te nemen en nooit naar mezelf te luisteren. Altijd maar over mijn grenzen heen gaan. Mijzelf volproppen met eten om maar niet te voelen.”

Het zijn harde woorden. Misschien wel harder dan nodig.

Want wie Ellis hoort vertellen, hoort niet alleen iemand die worstelt met gewicht. Je hoort ook iemand die jarenlang heeft geprobeerd om grip te krijgen op haar lichaam. Met een operatie. Met afvallen. Met opnieuw beginnen. En nu opnieuw hulp zoeken.

Geen verwachtingen, wel hoop

Toch rijdt ze naar Leeuwarden.

“Ik had geen verwachtingen”, zegt ze. “Maar ik hoopte wel op een luisterend oor. En misschien dat er toch iets mogelijk was. Iets nieuws waar ik nog niet van wist.”

Dat blijkt anders te lopen.

Een nieuwe operatie is geen optie. Medicatie wordt niet vanuit Leeuwarden aangeboden en volgens de behandelaar heeft het weinig nut. Er wordt bloed geprikt, ze wordt gewogen en haar bloeddruk wordt gemeten. En ze krijgt een eetdagboek mee. Misschien kan een diëtist helpen.

Ellis vraagt ook naar een mogelijke insulineresistentie en vraagt of opnieuw maagonderzoek nodig is. Ze heeft in het verleden problemen gehad met haar maag. Maar op die vragen komt niet direct een antwoord.

“Ze kijken alleen maar naar de basisdingen”, vertelt ze. “Ik zei: bij mij is het ook nooit iets gebruikelijks, dus ik wil wel graag dat jullie verder kunnen zoeken.”

Daar zit haar frustratie.

“Er zit gewoon een heel jong meisje voor je die echt met richtlijnen moet werken. Ze vraagt iets, je geeft antwoord en dat is het. Dat frustreert mij.”

Volgens Ellis gaat het daardoor te weinig over de persoon achter het gewicht.

“Dit is weer een voorbeeld van hoe je een afvinklijstje afwerkt en iemand met de standaarddingen weer terugstuurt.”

Iedereen heeft zijn eigen verhaal

Juist daar wringt het voor Ellis. Want obesitas laat zich niet zomaar vangen in een standaardlijstje, vindt ze.

“Iedereen heeft zijn eigen verhaal. Niemand past in hokjes. En dat is precies wat ik probeer te zeggen.”

Ze merkt het ook wanneer ze vertelt dat ze niet alleen voor zichzelf in Leeuwarden zit. Ellis is voorzitter van Stichting Overgewicht Assen en wil ook weten wat deze ervaringen betekenen voor andere mensen met obesitas.

Dat wordt niet helemaal goed ontvangen.

En dat maakt haar vertrouwen in de kliniek kleiner.

“Weer een medische oplossing, zonder de mens weer in zijn totaliteit te zien. Zonder een goed plan.”

Want wat Ellis eigenlijk zoekt, is geen wondermiddel. Ze weet heel goed dat ze zelf ook stappen moet zetten. Ze heeft de afgelopen anderhalve maand meer last van eetbuien gehad. Frustratie speelt daarin mee, zegt ze. Ook omdat ze door een andere operatie minder kan en daardoor minder beweegt.

En precies daar ontstaat een ingewikkelde cirkel: minder bewegen, aankomen, frustratie, eetbuien en vervolgens weer het gevoel dat ze zelf tekortschiet.

Dan maar zelf beginnen

Als ze terugrijdt uit Leeuwarden, voelt ze zich neergeslagen.

“Er is eigenlijk op dit moment niets wat we kunnen doen.”

Toch zit er tussen de teleurstelling iets van beweging. Letterlijk.

Want als het ziekenhuis op dit moment geen oplossing heeft, kan ze misschien zelf kleine dingen oppakken. Zwemmen bijvoorbeeld. Of fietsen. Ze heeft zich al aangemeld voor Tai Chi.

“Ik moet gewoon iets gaan doen. Ik ben nog thuis. Dus ik kan prima twee keer per week, twee keer per dag even een blokje om. Dat kan ik zelf.”

Het klinkt bijna eenvoudig.

Maar misschien is juist dat het punt. Dat “gewoon meer bewegen” voor iemand met obesitas helemaal niet zo gewoon is. En dat een eetdagboek invullen ook niet automatisch betekent dat iemand daarmee geholpen is.

Ellis weet zelf heel goed wat ze moet doen. Wat ze mist, is een plan dat verder gaat dan één onderdeel.

Een diëtist voor voeding. Een psycholoog voor wat er onder het eten zit. Een arts voor het medische deel. Beweging die past bij haar lichaam en mogelijkheden. En vooral: iemand die al die puzzelstukjes bij elkaar legt.

Toch weer een deur open

Helemaal opgegeven heeft Ellis het nog niet.

Ze denkt aan een gespecialiseerde internist in het Wilhelmina Ziekenhuis Assen. Daar is een wachttijd van ongeveer drie maanden, maar juist daarom kan ze misschien nu al een verwijzing vragen.

“Ik wil toch wel kijken: naast alleen de operatie die zij niet zien zitten, wat is er dan eventueel nog wel mogelijk?”

En misschien is dat uiteindelijk de belangrijkste zin uit het gesprek.

Niet: ik wil een nieuwe operatie.

Niet: ik wil een snelle oplossing.

Maar: wat is er nog wél mogelijk?

Ellis heeft geen behoefte aan medelijden. Ze wil serieus genomen worden. Niet als een getal op de weegschaal, niet als iemand die opnieuw een eetdagboek moet invullen, maar als een mens met een geschiedenis, een lichaam, emoties, successen en teleurstellingen.

Na tien jaar is ze weer terug bij het begin.

Alleen is Ellis inmiddels iemand anders.

En misschien zou dat ook moeten gelden voor de manier waarop we naar obesitas kijken.

Linda (41) halveerde haar gewicht – maar wat ze écht won, was vrijheid.

Linda is 41 jaar, moeder van twee pubers, leidinggevende in de kinderopvang en sinds vorig jaar ook leefstijlcoach. Ze sport veel, rijdt motor en brengt haar vrije tijd graag door met haar gezin en vrienden.
Wie haar nu ziet, ziet een energieke vrouw. Maar haar reis hiernaartoe was lang – en allesbehalve makkelijk.
“Ik wil mijn verhaal delen omdat ik weet hoe eenzaam die worsteling kan voelen,” zegt ze. “En omdat ik wil dat mensen weten: je bent niet alleen. Veranderen kan. Maar je moet het wel durven.”

Leven binnen grenzen

Als kind was Linda slank en sportief. Op de middelbare school stopte ze met sporten, maar bleef hetzelfde eten. Het leven bracht emoties waar weinig over werd gesproken. Eten werd troost. Wat volgde waren jaren van lijnen. Crashdiëten. Weight Watchers. Vijftig kilo afvallen. Veertig weer aankomen. Steeds opnieuw beginnen.
“Als ik mijn doel had bereikt, liet ik alles weer los. En dan begon het opnieuw.”
Ze had een leuk leven. Een fijn gezin. Werk dat ze met passie deed. Maar haar wereld werd kleiner.
“Alles ging door een filter: passen die stoelen? Kan ik in dat vliegtuig? Mag ik van de glijbaan? Ik verzon excuses. Niet voor anderen, maar voor mezelf.”
Dat besef werd steeds zwaarder. Ze wilde niet langer keuzes maken op basis van wat haar gewicht toeliet.
“Ik wilde keuzes maken op wat ik wíl. Niet op wat ik kan.”

Het kantelpunt

Na een burn-out werd duidelijk dat haar leefstijl geen losse factor was. Via haar huisarts kwam ze in gesprek over een maagoperatie. In eerste instantie wilde ze dat niet. Toch ging ze praten. Voor het eerst voelde ze zich niet veroordeeld.
“Er werd niet gezegd: eet gewoon een appel. Er werd geluisterd.”
Een belangrijke voorwaarde was stoppen met alcohol. Dat deed ze direct. Daarna volgde het voortraject. In juni 2023 kreeg ze een gastric sleeve. Door complicaties volgde later een tweede ingreep. In totaal verloor ze ruim 70 kilo. Vergeleken met haar zwaarste periode halveerde ze haar gewicht.
Maar wat ze écht verloor, waren haar grenzen.

Wat het haar opleverde

Ze kan meedoen met haar kinderen. Ze hoeft geen excuses meer te verzinnen. Ze maakt keuzes vanuit vrijheid in plaats van beperking.
“Ik wilde van buiten uitstralen wie ik van binnen al was.”
Dat betekent niet dat het makkelijk is geworden. De gedachten aan eten – “de boze hamster”, zoals ze het noemt – zijn er nog steeds.
“Het verschil is: nu bepaal ik wat ik ermee doe.”
Veranderen bleek geen snelle oplossing. Geen rechte lijn. Maar een proces van vallen, leren, bijstellen en doorgaan.
“Het is niet in één jaar ontstaan. Dus het verandert ook niet in één jaar.”

Onderweg blijven

Linda benadrukt dat een operatie geen makkelijke weg is. En ook geen eindpunt.
“Dit stopt niet. Ik blijf op reis. Het zit ook in mijn hoofd. Ik moet bewust blijven kiezen.”

Wat ze anderen wil meegeven?
Wees eerlijk. Durf te erkennen dat je nog niet bent waar je wilt zijn. Lach het niet weg. Doe je niet stoerder voor dan je je voelt.
“Niemand hoeft het alleen te doen. Maar je moet wel zelf de stap zetten.”
Veranderen kan groot zijn. Maar het begint klein. Met openheid. Met hulp vragen. Met één keuze die je dichter bij jezelf brengt.
Misschien is dat de echte vraag: Durf je jezelf meer te gunnen?

Wat Linda leerde op haar reis

• Veranderen is geen quick fix. Het is een proces dat tijd nodig heeft.
• Gewicht zegt weinig over wie je bent – maar beïnvloedt wel hoe de wereld naar je kijkt.
• Je kunt een leuk leven hebben én toch merken dat je wereld steeds kleiner wordt.
• Bewustwording is ook vooruitgang, zelfs als de weegschaal dat niet laat zien.
• Hulp vragen is geen zwakte, maar een vorm van regie nemen.
• De ‘boze hamster’ in je hoofd verdwijnt niet, maar jij kunt leren wie er stuurt.
• Terugval hoort erbij. Het verschil zit in weer oppakken, niet in perfect zijn.
• Je bent niet klaar. Je blijft onderweg – en dat is oké.

Sta jij op een kruispunt?

Twijfel je of je iets moet veranderen?
Of voel je al langer dat het zo niet verder kan, maar weet je niet waar je moet beginnen?

Je hoeft het niet alleen te doen.
In onze community delen mensen hun ervaringen, twijfels, stappen vooruit én momenten van terugval. De contactgegevens zijn bekend bij het bestuur. Wil je in contact komen met Linda, stuur een mail naar Bestuur@overgewichtassen.nl en wij verzorgen de connectie.

Ellis (55) woont in mooie wijk in Assen, werkt bij de overheid en is moeder van twee volwassen zoons en oma van drie kleinkinderen. Ze heeft een lange geschiedenis met obesitas, behandelingen en operaties. “Ik deel mijn verhaal omdat ik het belangrijk vind dat mensen begrijpen dat het niet zo simpel is als ‘eet minder en beweeg meer’.”

Haar gewicht begon al vroeg een rol te spelen. “Ik was een bijna couveuse kindje. Vanaf mijn zesde zie je op foto’s dat ik snel aankwam. Met mijn zestiende woog ik honderd kilo.” Gepest werd ze niet. “Ik was groot en robuust. Dat werd geaccepteerd.” Wel werd ze aangesproken op haar gewicht. “Maar het werd vaak toegeschreven aan de puberteit.”

Op haar negentiende viel ze 25 kilo af met Modifast. Kort daarna raakte ze zwanger en stopte daarmee. “Na mijn eerste kind kwam er vijftig kilo bij. Dat gaat geleidelijk. Je wordt niet wakker met vijftig kilo extra. In de tijd werden de kledingmaten steeds eentje groter.”

Angst

Op het hoogtepunt woog Ellis 170 kilo. Ze bleef bewegen,  fietsen, dansen maar trok zich sociaal steeds verder terug. “Ik was bang om te vallen. Bang dat ik niet meer overeind geholpen kon worden. Of dat ik niet in een kist zou passen als ik zou overlijden. Dat klinkt extreem, maar dat soort gedachten krijg je.”

In therapie ontdekte ze dat ze een eetstoornis had. “Dat wilde ik eerst niet aannemen. In mijn hoofd had ik geen eetstoornis, want ik at ’s nachts geen potten chocopasta leeg. Maar ik at stiekem. Eten was een manier om niet te voelen.”

Ze probeerde meerdere trajecten: diëtisten, sportscholen, dagbehandeling. “Ik vond dat ik het zelf moest kunnen. Dat idee zat diep.”

Operaties en complicaties

Uiteindelijk kreeg ze een maagband. Die bleek niet goed te functioneren. Na een nieuw traject volgde tien jaar geleden een maagverkleining. Ze viel zeventig kilo af en kwam voor het eerst onder de honderd kilo.

“Dat was onwerkelijk. Ik herkende mezelf niet meer in de spiegel.”

Het gewichtsverlies bracht nieuwe uitdagingen. “Mensen herkenden me niet. Ik werd anders behandeld. Dat doet iets met je identiteit.”

Daarna volgde een buikwandcorrectie. Die operatie liep uit op meerdere complicaties. “Tussen 2019 en 2021 ben ik vijf keer geopereerd. Wonden sprongen open, ontstekingen, ambulancevervoer. Er waren momenten dat ik dacht: als dit mijn leven is, dan hoeft het niet meer.”

Na langdurig herstel kwam ze opnieuw aan. Inmiddels is ze weer ongeveer dertig kilo zwaarder. Hoeveel precies, weet ze niet. Ze heeft een haat-liefdeverhouding met de weegschaal. “Daar ga ik niet meer op staan”.

Niet zwart-wit

Is ze nu stabiel? “Nee. Ik groei nog steeds. Dat vind ik moeilijk. Maar ik probeer ook te accepteren dat dit mijn werkelijkheid is.”

Ze is kritisch op de gedachte dat obesitas eenvoudig op te lossen is. “Er wordt snel naar medicatie gegrepen. Misschien is dat voor sommigen een goede keuze. Voor mij voelt dat nu niet veilig, gezien alles wat ik heb meegemaakt. Ik denk al snel: wat zullen de bijwerkingen nu of op langere termijn zijn? ”

Volgens Ellis wordt de psychische kant van behandelingen onderschat. “Over haaruitval en vitaminegebrek wordt gesproken. Over wat het met je identiteit doet veel minder.”

Ook ervaringen met zorg waren wisselend. “Een huisarts zei ooit dat doorverwijzen geen zin meer had omdat ik al zoveel had geprobeerd. Ik kwam met een hulpvraag maar ik ging met een probleem weg. Dat kwam hard binnen.”

Levensles

Spijt heeft ze niet. “Ik heb kwaliteit van leven teruggekregen. Ik kan weer zwemmen. Dat kon vroeger niet.”

Zou ze het opnieuw doen? “Waarschijnlijk wel. Maar ik had me beter willen laten informeren.”

“De hele weg die ik heb bewandeld, van mijn geboorte tot nu, is één levensles geweest. Een harde les. Maar hij heeft me gevormd. En ik ben trots op wie ik ben geworden. Dat ik dat nu kan zeggen… dat is voor mij al heel bijzonder.”

“Ik mocht er nooit zijn. Maar ik bén er.”

Wat ze anderen wil meegeven: “Wees eerlijk naar jezelf. En zoek mensen die begrijpen wat je doormaakt. Je hoeft het niet alleen te doen.”

Ellis zet zich inmiddels in voor anderen met obesitas. Niet om advies te geven, maar om te luisteren.

“Ik kan niet toveren. Maar ik kan wel zeggen: ik begrijp je. En soms is dat genoeg.”